Autosport is ingewikkeld, maar in de basis komt het hierop neer: als je de juiste lijn rijdt en alle beschikbare grip van je banden benut, kun je snel zijn.
Als je er zo over nadenkt, is hard rijden eigenlijk heel makkelijk! Toch? Een eitje!
Je hoeft alleen maar alle grip te gebruiken!
Rond de tijd dat ik eindelijk kon rijden zonder me overal zo druk over te maken, liep ik tegen een muur aan: ik had het gevoel dat ik best goed reed, maar om de een of andere reden kreeg ik maar geen goede rondetijd op de klok.
Ik liet nauwelijks grip onbenut, dus ik zou toch echt behoorlijk snelle rondetijden moeten kunnen neerzetten…
Waarom lukte het me dan niet om een goede tijd te rijden?!
Lag het aan die bocht? Of misschien aan deze?
Ik piekerde over van alles, maar kwam er niet uit.
Ik ging in elke bocht tot het uiterste, dus het kon toch niet dat ik nog grip liet liggen!
Waarom reed ik dan geen goede rondetijd terwijl ik zó mijn best deed???
Tja. Ik nam gewoon te veel snelheid mee de bochten in.
En in bochten zoals bocht 1, waar ik de neiging moest onderdrukken om te vroeg weer gas te geven, kon ik me niet inhouden en ging ik toch te snel weer op het gas.
Daardoor voelde het alsof ik zowel bij het insturen als bij het uitkomen van de bocht echt tot het uiterste ging.
Maar dat betekent nog niet dat ik de hele bocht door alle beschikbare grip benutte — met andere woorden, dat ik steeds dicht bij de grens van de frictiecirkel zat.
Dus ook al voelde het alsof ik enorm aan het pushen was, ik was helemaal niet zo snel.
Een klassieke valkuil.
Tja, dat krijg je ervan als je nog een beginner bent, maar al een beetje te veel zelfvertrouwen krijgt.
O, dus dát was het. Sukkel!
Wat ik ervan leerde
Het gevoel dat je tot het uiterste gaat, is niet hetzelfde als daadwerkelijk dicht bij de grens van de frictiecirkel blijven.